Stożek rogówki jest chorobą degeneracyjną i niezapalną rogówki oka. Stożek rogówki jest najczęściej spotykaną dystrofią rogówki. Wczesny opis tej choroby zamieścił w 1748 roku okulista niemiecki Burchard Mauchart w swojej pracy doktorskiej. Wtedy nazwał ją staphyloma diaphanum, lecz stożek rogówki został dopiero w 1854 roku opisany jako jednostka chorobowa wyodrębniona spośród innych ekstazji rogówki.
Stożek rogówki został tak opisany przez Johna Nottinghama, który zaobserwował chorobę u swoich pacjentów, którzy mieli podobne objawy, taki jak poliopa, problemy z dopasowaniem szkieł oraz osłabienie rogówki. W 1859 roku William Bowman opisał kąt nachylenia, pod którym należy ustawić lusterko przyrządu, tak by wyraźnie dostrzec stożkowaty kształt rogówki. Około roku 1869 Albrecht von Gräfe zastosował leczenie choroby jaką jest stożek rogówki, które było próbą przywrócenia naturalnego kształtu rogówki poprzez chemiczną kauteryzację roztworem azotanu srebra oraz nałożenie opatrunku uciskowego nasączonego środkiem wywołującym zwężenie źrenic. Z kolei w 1888 roku Eugene Kalt opisał zastosowanie szklanej muszelki twardówkowej własnego projektu. Wynalazek ten spłaszczał rogówkę i poprawiał wzrok.
Brak komentarzy.
Dodawanie komentarzy zostało zablokowane.